Ημερα Νο 5 της αδικαιολογητης και ανουσιας παραμονης μου στο νοσοκομειο για ενα συνηθισμενο πυρετο.
Δεν ηξερα τι ειχα και ΑΝ ειχα κατι.
Απλα εκανα μια βδομαδα διακοπες.
Ημερα Νο 5 λοιπον, και εγω διαβαζα το sonic που ειχα παρει απο το αισχρο κυλικειο του νοσοκομειου (πρωτοτυπο...)
Τη στιγμη που διαβαζα το αφιερωμα στους night on earth μπαινει μεσα ο γιατρος.
"Eλεος. Παλι θα με τρυπησετε? Σουρωτηρι με εχετε κανει.."
"Ωπ! Τι διαβαζεις? Ποιοι ειναι αυτοι?"
"Οι Night on Earth doc... πολυ καλοι.."
"Τι παιζουν? metal?"
"Εμ, οχι παιζουν κατι σαν....."
και ακριβως πριν πω κατι που θα ηταν λαθος ουτος η αλλος.. το ματι του γιατρου πεφτει στο εξωφυλλο του περιοδικου...
"ΕΛΑ ΡΕ! Επανενωθηκαν οι blur?"
τελικα ποτε δεν εμαθα τι ειχα.
απλα εκανα μια βδομαδα διακοπες.
με τρυπησαν 11 φορες.
ειδα διψηφιο αριθμο ταινιων.
διαβασα ενα βιβλιο.
και 7 κομιγκξς.
και πλεον δεν ξερω αν πρεπει να χαρω ή να νιωσω "δεν-εχω-ζωη" οταν σκεφτομαι οτι ο χρονος παραμονης μου εκει μεσα ηταν πολυ πιο δημιουργικος απο τις καθημερινες...
jesus.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου